از زندگی از این همه تکرار خسته ام

از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه ، تن خسته می کشم

آوخ ... کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز

وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید

از حال من مپرس که بسیار خسته ام...

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم

عاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

با عقل آب عشق به یک جو نمی‌رود

بیچاره من که ساخته از آب و آتشم

دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز

صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم

پروانه را شکایتی از جور شمع نیست

عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم

خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست

شاهد شو ای شرار محبت که بی‌غشم

باور مکن که طعنه‌ی طوفان روزگار

جز در هوای زلف تو دارد مشوشم

سروی شدم به دولت آزادگی که سر

با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم

دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان

لب میگزد چو غنچه‌ی خندان که خامشم

هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب

ای آفتاب دلکش و ماه پری‌وشم

لب بر لبم بنه بنوازش دمی چو نی

تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم

ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار

این کار تست من همه جور تو می‌کشم

اگه همصدام سکوت بود با سکوت از تو میگفتم

همیشه هرجا که رفتم آخر جاده تو بودی

اون که با دلخستگیهاش دل به من داده تو بودی

تو که بودی بهترین بود بودنت بهشت ترین بود

تو نبودی میبریدم به جهنم میرسیدم

حالا هر جایی که هستی پیش هر کی که نشستی

خوب بدون که توی قلبم ضربان بودن هستی

همیشه هر جا که هستم اگه بی جون اگه خستم  پر غرور یا که شکستم

تن به بیگانه نمیدم با تموم نا امیدی دل به دستای تو بستم

مینویسم تابدونی واسه تو ای آسمونی

پشت ابرا هم که باشی واسه من رنگین کمونی

از همیشه تانهایت به تو مدیونمو دستات

نفسم رو از تو دارم تو و گرمای نفسهات

تو که باشی میشه پر زد میشه به کودکی سر زد

میشه حتی توی رویا خونه ی خدا رو در زد

میشه بودو بهترین بود با تو آواره ترین بود

تو زمین باشی بهشت هم آرزوشه کاش زمین بود

توکه باشی میشه بودش پای عشق و تارو پودش

میشه غصه رو شروع کرد یکی بود یکی نبودش

غصه ی خوش رنگ چشمات تاهمیشه موندگاره

شب میاد به عکس ماهت چشاتم روزو میاره